Van stagiaire naar eigen spreekuur

Het is 2013 als de jonge Rianne binnenwandelt bij het toenmalige Tjongerschans. Ze loopt 30 weken stage als doktersassistent. “Ik was nog zó jong en ik had geen idee dat je later zó veel kanten op kon binnen het ziekenhuis,” vertelt ze.

Na haar stage werkt ze bij de flexpool: van de ene poli naar de andere, leren, ontdekken, bijspringen waar nodig. Tot ze bij Oogheelkunde belandt. “Daar besefte ik: dit voelt goed.”

Ze krijgt een tijdelijk plekje, daarna meer uren en uiteindelijk de kans op een vaste plek én een opleiding. Eerst tot TOA (technisch oogheelkundig assistent), nu tot optometrist in deeltijd.

“Ik wist niet eens dat deze functies bestonden toen ik binnenkwam,” zegt ze. “Laat staan dat ik er ooit voor zou doorleren, maar het werd me gevraagd. Ze hadden vertrouwen in mij.”

Wanneer Rianne over haar vak vertelt, merk je meteen haar passie. Voor haar draait het niet alleen om de techniek, maar vooral om het helpen van mensen.

“Soms controleer ik patiënten na een staaroperatie. En dan zitten ze daar, glunderend, omdat de wereld weer scherp is. Zoiets simpels je kleinkind zien en autorijden… Dat teruggeven is dankbaar werk.” 

Ze noemt het dankbaar werk: nooit saai, altijd dynamisch. “Ik ga eigenlijk altijd voldaan naar huis.”

Hoewel de poli uit ongeveer 26 mensen bestaat, voelt het voor Rianne als een hechte groep. Ze noemt de sfeer toegankelijk en ondersteunend.

“Onze oogartsen zijn echt heel benaderbaar. Je durft alles te vragen. En als ze iets bijzonders zien tijdens het spreekuur, halen ze me erbij: ‘Rianne, kom eens kijken, dit moet je zien.’ Die betrokkenheid… dat maakt dat ik me hier echt kan ontwikkelen.”

Wanneer een collega uitloopt, helpt ze met het voorwerk. Als iemand ziek is, springt ze bij aan de balie. Ze noemt zichzelf lachend “een manusje-van-alles”, maar eigenlijk is het precies wat zo’n team sterk maakt: iedereen ziet elkaar staan.

De deeltijdopleiding optometrie is geen pretje. Lange dagen, zware stof, veel praktijk.

“Soms sta ik om 04.45 uur op om naar Utrecht te rijden. College tot zes uur, huiswerk maken terwijl ik op de terugweg de files afwacht. Het is echt pittig,” zegt ze.

Maar ze klaagt niet. Ze relativeert.Ze is trots.En misschien nog wel trotser dat Frisius MC haar de ruimte geeft om dit te doen.

“Je voelt dat ze willen dat je groeit. Dat ze het je gunnen. Dat maakt het volhouden makkelijker.”

Ze moet er even over nadenken als ik haar vraag waarom ze nooit ergens anders heeft gewerkt. Dan zegt ze:

“Het is vertrouwd hier. Warm. De lijntjes zijn kort, de mensen zijn fijn. De poli is modern, we werken met nieuwe apparatuur en je krijgt kansen als je laat zien dat je eraan toe bent. Het is een veilige plek om te leren, om te groeien, om jezelf te zijn.”

“Ik vind het gewoon een heel fijn ziekenhuis.”

Over twee jaar is het zover. Dan plant iemand een afspraak in bij mevrouw Jeensma.

En dat maakt iets in haar los. Een klein meisje dat ooit dacht: “Zou ik dat ooit kunnen?” En een volwassen vrouw die nu weet: ja, het kan.

“Ik ben gewoon dankbaar,” zegt ze. “Dankbaar dat ik dit mag doen, dat ik hier mag groeien. Dat ik straks echt iets kan bijdragen.”

Rianne is het levende voorbeeld van hoe groot je kunt worden als iemand je de ruimte geeft. Van stagiaire tot toekomstig optometrist binnen één ziekenhuis, binnen één team, binnen één warme organisatie.

En wie weet, zegt ze zelf:

“Misschien inspireert mijn verhaal wel iemand die nu denkt: wat kan ik eigenlijk nog meer?”